Ξεκινώντας να γράψω αυτό το αρθράκι ομολογώ ότι ήταν έντονος ο προβληματισμός μου σχετικά με το αν όντως υπάρχει σύμπραξη μεταξύ του κλειστου ενιαίου νοσηλίου, του ΕΟΠΥΥ και της ιδιωτικής ασφάλισης η είναι ασυμβίβαστο το πάντρεμα;
Καταρχήν για όσους δεν γνωρίζουν το κλειστό ενιαίο νοσήλιο, συντομογραφίώντας ΚΕΝ, αποτελεί μία προσπάθεια που η πρώτη της μορφή ολοκληρώθηκε στο 2011 προσπαθώντας ο δημόσιος φορέας να καταγράψει όλες της νοσηλείες, χειρουργικές επεμβάσεις που γίνονται σε νοσοκομεία συμπεριλαμβανομένων και των ιατρικών πράξεων και εν συνεχεία να τις τιμολογήσει θέτοντας έναν κοινό ενιαίο κανόνα για ολα τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης που μετέπειτα συγχωνεύτηκαν στον ΕΦΚΑ. Η χαρτογράφηση περισσότερων από 50.000 νοσηλειών χειρουργείων και ιατρικών πράξεων προφανώς δεν ήταν εύκολη δουλειά για αυτό κιόλας προέκυψαν τροποποίησεις για να λάβει την τελική του μορφή στα τέλη του 2012 με αρχές 2013. Σε κάποιες περιπτώσεις το μέτρο που τέθηκε ήτανε με σκοπό την εξοικονόμηση πόρων άρα με μείωση των δαπανών αλλά σε αρκετές περιπτώσεις βελτίωσε τα ποσά τα οποία απέδιδαν τα ταμεία αφού κάποια από αυτά είχαν τιμολογημένα πόσα προς απόδοση με όρους της δεκαετίας του 1950!!! Ενδεικτικα υπήρχαν περιπτώσεις σε διαθλαστικές επεμβάσεις να αποδιδεί ταμείο αμοιβή χειρουργού 3 ευρώ!!!! Εννοείται ότι αυτά τα ποσά διορθώθηκαν επί τα βελτίω. Θα έλεγε λοιπόν κάνεις ότι πλέον μετά την δημιουργία του ΚΕΝ η χρήση της ιδιωτικής ασφάλισης μέσω των συμβολαίων υγείας δεν είναι απαραίτητη. Ισχύει;
Η απάντηση είναι πως όχι. Στην Ελλάδα έχουμε και νοσοκομεία δημόσιου φορέα και νοσοκομεία ιδιωτικού φορέα. Επίσης υπάρχουν ιατρικές πράξεις, νοσηλείες ή χειρουργικές επεμβάσεις για τις οποίες δεν προβλέπεται κλειστό ενιαίο νοσήλιο. Σε αυτές λοιπόν τις περιπτώσεις η χρησιμότητα της ιδιωτικής ασφάλισης υγείας είναι κομβικού χαρακτήρα. Αλλά και στις περιπτώσεις που προβλέπεται αποζημίωση από το κλειστό Ένιαιο νοσηλείο , μπορεί να καλύπτεται τελικά μέρος του πραγματικού κόστους αφήνοντας στον ασφαλισμενο την υποχρέωση της κάλυψης της διαφοράς. Εξάλλου κάπως έτσι προκύπτει ότι για το 2020 το ποσό που δαπάνησε ο Έλληνας πολίτης για την υγεία του άγγιξε τα 5 δις ευρώ. Από αυτά και μόνο προκύπτει ότι η ασφάλιση υγείας πλέον έχει αρχίσει να φαίνεται ως επιτακτική ανάγκη τόσο για την πλήρη κάλυψη ενός ασφαλισμένου όσο και για να διαθέτει το δικαίωμα της επιλογής. Διαβλέποντας ότι στο μέλλον λόγω του υψηλού κόστους της κρατικής δαπάνης για την υγεία θα υποχρεωθεί ο δημόσιος φορέας να λειτουργήσει σε σύμπραξη με τον ιδιωτικό φορέα θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι σύντομα θα οδηγηθούμε στην λογική της ιδιωτικής κάλυψης με τη φιλοσοφία της εξασφάλισης πρόσβασης σε ιδιωτικό ή δημόσιο φορέα πέραν του Κρατικού ΚΕΝ, όπως ισχύει σε αρκετές χώρες ευρωπαϊκής Ένωσης.
Με δεδομένο την πιθανότητα υλοποίησης του ανωτέρω σεναρίου αλλά και στην λογική των δικαιώματων του Έλληνα πολίτη να λαμβάνει πραγματικά αξιόλογες παροχές υγείας αλλά επίσης και να μπορεί να επιλέξει τον τρόπο και τον τόπο θα λάβει τις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας, πρέπει να σκεφτεί σοβαρά την πρόσκτηση ενός συμβολαίου υγείας από ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία.
